سکوت

فنجون قهوهشو میزاره روی میز

زل میزنه تو چشمام و میگه:غمگین بودنِ این روزاتو اصلن دوس ندارم،بهم میریزم وقتی میبینم مدام میری تو خودت

بعد شمرده و آروم زیر گوشم زمزمه میکنه:اونی که تو رو میشناسه میفهمه خوب نیستی،زودتر برگرد به خودت

گیج نگاش میکنم و میگم:من خوبم،مثل همیشه:)مشخص نیست؟

نگام میکنه و میگه:چشم هات!

هیچی نمیگم

هیچی ندارم که بگم...

شروع میکنم به بازی کردن با فنجون خالیه قهوه ام

شاید سکوت بهترین راه فرار برای توضیح ندادن حاله این روزام باشه:)

حاله بد...